Elite

เนื้อหาในเอนทรีนี้สืบเนื่องและเกี่ยวข้องจาก

[MS-EV]สลับชุด (ครูนัด)
[MS-EV]สีดำของชุดแฟนซี (ไอริส)
[CS-EV]BlackHead WhiteBody and RedBlood (ไทย)
[CS-EV]ชุดสีดำ ความรู้สึกสีเทา(หยิน)
[CS-EV]ผมเข้าใจ...(ว่าน)
[CS-EV]Another you, another me (ยุ,โย)
[CS-EV]เกิดอะไรขึ้น! (แมน)
[CS-EV]แผลเป็น (ครูเอม)

 

 

วันเสาร์ที่ 29 สิงหาคม : วันจัดงานแฟนซีปาร์ตี้โรงเรียนลูกบาศก์

{๑}

"ขอบคุณค่ะ คุณพ่อ ใกล้เวลากลับแล้วเอกจะโทรไปบอกล่วงหน้าหนึ่งชั่วโมงนะคะ" 

เอกธิดากล่าวขอบคุณบิดาของเธอที่หน้าโรงเรียน พร้อมกับยิ้มและยกมือไหว้ลา วันนี้แธอมายังโรงเรียนลูกบาศก์ในช่วงเวลาที่ต่างออกไป แต่งกายดูแปลกตาไปจากเดิม ด้วยชุดกิโมโนแสนสวยงาม จากครูนัดดาวดี ที่ตอนนี้เธอเห็นครูนัดเป็นน้องสาวที่น่ารัก ทั้งหมดนี้เกิดจากกิจกรรมปาร์ตี้ชุดแฟนซีสลับชุด ของทางโรงเรียน

                ครูเอกเดินเข้าโรงเรียนด้วยความลำบากนิดหน่อยเพราะชุดที่ยาว อีกทั้งกลัวว่าชุดของครูนัดจะเปรอะเปื้อน วันนี้เธอจึงเดินเยื้องย่าง อย่างเชื่องช้า ท่วงท่าที่สง่างามของเธอจึงดูงดงามมากเป็นพิเศษกว่าเดิม

                เธอเดินจนได้ครึ่งทางแล้วจากหน้าโรงเรียนด้วยความทุลักทุเล แต่ทันใดนั้นเอง ด้วยความไม่เคยชินกับรองเท้าแบบญี่ปุ่น เธอเสียหลัก โซเซ ทรงตัวไม่ใคร่อยู่ แต่เหมือนสวรรค์ช่วย มีคนช่วยประคองเธอเอาไว้ได้ทัน ก่อนจะโอนเอนล้มลง  แต่ความรู้สึกที่สัมผัสได้ คือความนิ่ม และฟู!

เอกธิดาหันไป เพื่อจะขอบคุณคนที่ช่วยเธอเอาไว้ แต่เธอสิ่งที่เธอเห็นคือหมีตัวสูงใหญ่ ที่มองดูเพียงครั้งเดียวก็รู้ว่าเป็นใคร

"ขอบคุณค่ะ โชคดีที่ได้น้องปราชญ์มาช่วยไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นพี่คงล้มไปแล้ว"

"ไม่เป็นไรครับ" ครูปราชญ์กล่าวอย่างเต็มใจ

                จากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปหอประชุมพร้อมกัน เพื่อรอเวลาลงทะเบียน

 

{๒}

                เด็กนักเรียนต่างพากันสนุกสนานกับงานเลี้ยงที่ทางโรงเรียนจัดขึ้น นักเรียนยิ้มแย้มและร่าเริง ยอกล้อกันไปมา น่ารักน่าเอ็ดดู เอกธิดามีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็น จะมีช่วงเวลาใดในชีวิตที่เราจะได้ คุยเล่นกับเพื่อนแกล้งกันไปมา เหมือนตอนช่วงเวลามัธยมนั้นไม่มีอีกแล้ว กาลเวลามันช่างโหดร้ายนัก เพราะมันไม่เคยจะรอ เซาะช่วงชีวิตจากไปอย่างไม่ปรานี

"ยืนยิ้ม เหม่ออะไรครับคุณผู้หญิง" เสียงชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นอย่างเป็นกันเอง

เธอหันหลังไปมอง พร้อมกับส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะเอยแซวตอบกลับไป

"สวัสดีค่ะ พ่อหนุ่ม โรมิโอ รูปงาม"

"ขอบคุณครับ"

"พี่ว่าน้องรันตร์ สวมชุดนี้ ดูแปลกตาน่ารักดี ดูแล้วกลมกลืนกับเด็กนักเรียนนะคะ"

ครูรันตร์ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาแต่กลับ กางขาออก ยกมือขวาขึ้นมาท้าวเอวและใช้มือซ้ายจับที่หน้ากากแฟนซี พร้อมกับยิ้ม เป็นคำตอบก่อนจะถูกเด็กๆ ดึงตัวไปถ่ายรูป ครูเอกยิ้มกับความทะเล้น ของครูรันตร์ ที่เธอเห็นเขาเป็นน้องชายที่น่ารักอยู่เสมอ

                เอกธิดามองหาคนที่เธอตั้งใจ จะมาพบในงานนี้เป็นพิเศษ ก่อนจะเห็นว่าเขากำลังยืนอยู่ตรงโต๊ะอาหาร

"น้องนัดคะ" ครูเอกเอ่ยเรียก

"คะ?" นัดดาวดีหันมามองยังต้นเสียง "พี่เอก"

"พี่เอกเองค่ะน้องนัด พี่มีของฝากจากคุณแม่ เพื่อมามอบให้เป็นที่ระลึก" ครูเอกล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือทรงญี่ปุ่น เพื่อหยิบเอาเข็มกลัดติดเสื้อรูปมงกุฎ ติดพลอยอิมพิเรียล โทแพส ที่ส่องแสงดุจดั่งแสงส้มยามเย็น ออกมามอบให้ครูนัด

 

 

 

"คุณแม่ชอบใจ เสียเป็นยกใหญ่ ที่ได้เห็นลูกสาวแต่งสวย กับเขาบ้าง" คุณเอกยิ้มให้ พร้อมทั้งเอื้อมมือ วางเข็มกลัดลงบนฝ่ามืออันอ่อนนุ่มของครูนัด

"จึงฝากมาขอบคุณ น้องนัดพร้อมทั้ง ยืนยันเป็นมั่นเหมาะเชียวว่าให้เอามามอบให้ได้" แต่ยังไม่ทันที่ครูนัดจะกล่าวคำใดออกมา ครูเอกก็ถูกกลุ่มนักเรียนสาวคล้องแขน  ดึงตัวไปถ่ายรูปซะแล้ว

 

{๓}

                แสงวูบวาบจากกล้องถ่ายรูป กำลังทำหน้าที่ของมันอย่างแข็งขัน เด็กน้อยทั้งชายหญิงในชุดแฟนซี ตามจินตนาการ วางท่าวางทางกันสนุกสนาน แต่ความสุขนั้นไม่เคยยั่งยืนได้นาน มิหนำซ้ำยังชอบชักชวนเพื่อนมาด้วยเสมอ ครั้งนี้คือเหนือความคาดหมาย มาเป็นบททดสอบการใช้ชีวิตบนโลกใบนี้

"อยากถ่ายก็ไปถ่ายของแกคนเดียวเซ้ !!!!" 

"โอ้ย !!!"  โครมมม !!! ยังไม่ทันได้ทราบถึงต้นสายปลายเหตุ เอกธิดาก็ ซวนเซตามแรงชน โชคดีนักเรียนชายหญิงที่อยู่บริเวณนั้น ประคองเธอเอาไว้ได้ทัน

‘น้องไอริสกับน้องไทย เหรอ? เกิดอะไรขึ้นกัน' เอกธิดาคิด เหตุการณ์มันเกิดขึ้นรวดเร็วจนเธอ แถบจะตั้งตัวไม่ทัน นักเรียนทะเลาะวิวาทกันไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับเธอ แต่ไอริสกับไทยเป็นสิ่งเหนือความคาดหมายของเธอ เวลาเพียงไม่ถึงเสี้ยววินาที หมวก ดาร์ธ เวเดอร์ ก็ถุกสวมลงบน ศีรษะนักบวชน้อย

"ไอริสใจเย็นๆก่อน" ครูเอกปราม แต่เสียงของเธอก็ไม่เป็นผลอะไรกับ ไอริสาเลยแม้แต่น้อย เด็กสาวกลับแย่งกล้องจากมือนายธีร์ไทย แล้วกดรัวชัตเตอร์ ขณะเพื่อนคอยห้ามเธอ

"สนุกจนพอใจกันรึยัง ... หรือยังไม่พอจะเอาอีก อยากใส่ชุดนี้เลยมั้ยล่ะ เดี๋ยวฉันจะถอดให้ถ่ายรูปกับเพื่อนให้"

"ฉันก็รำคาญไอ้ชุดบ้างี่เง่านี้ของครูเอกเหมือนกัน จะให้ฉันอึดอัดทรมานในงานเลยหรือไง อยากจะถอดให้มันพ้นๆ" ไอริสา ระบายสิ่งที่อัดอยู่ภายในออกมา

‘สนุกจนพอใจกันรึยัง.....ชุดบ้างี่เง่า' ครูเอกสะกิดใจกับสิ่งที่ได้ยิน   แต่ไม่ทันที่เธอจะพูดอะไรออกไป ไอริสาก็ถูกพาตัวออกไปจากงานเสียแล้ว

                ตอนนี้ไทยลุกขึ้นยื่นแล้ว ภูมิยกหน้ากากเจ้ากรรมออกไป เผยให้เห็นรอยแผลที่มีเลือดไหลซึมออกมา เอกธิดาตกใจกับสิ่งที่เห็นเช่นเดียวกับอีกหลายคนโดยรอบ เธอหยิบผ้าเช็ดหน้าไหมสีขาว บรรจงเช็ดลงไปที่แก้มของไทย เขายกมือขึ้นมาจับที่ผ้าและกำมันไว้  แต่ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อกัน เพื่อนนักเรียนที่เป็นห่วงและรักเขาก็ เข้ามาช่วยกันปฐมพยาบาลกันหลายคน จนไม่น่าเป็นห่วงอะไรในตอนนี้

‘แต่อีกคนสินะ... ที่น่าเป็นห่วงมากกว่า... ไม่ใช่เรื่องของความรุนแรงจากเหตุการณ์นี้ แต่เป็นเรื่องของความเข้าใจ' เธอยืนมองออกไปยังประตูหอประชุม บางสิ่งทำให้ได้คิด ได้ตัดสินใจ เธอรู้แล้วว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป อาจจะประสบความล้มเหลว หรือคาดหวังความสำเร็จ แต่อย่างน้อยก็ได้ลงมือทำ

ครูเอมิกาเดินกลับเข้ามาภายในงาน เธอตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น พร้อมเข้าไปถามไถ่ ถึงสาเหตุทั้งหมด..

                ช่วงจังหวะของชีวิตไม่มีใครสามารถรับรู้ได้ถึงอนาคตของตัวเองได้ เอมิกาก็เช่นเดียวกัน เธอกำลังจะก้าวออกไปเพื่อคลายปัญหาให้กับนักเรียนของเธอ แต่ชีวิตช่างแสนกลนัก ปัญหากลับลำมาหาเธอ เพียงแค่ปลายนิ้วความลับที่เก็บซ่อนมานานปี ของเอมิกาก็ถูกกระชากออก ต่อหน้าสักขีพยานอย่างไม่เต็มใจ เหมือนห้วงเวลาได้หายไป...

                เอกธิดาเห็นรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ‘ทุกอย่างในโลก ไม่มีอะไรที่ยั่งยืน ล้วนผ่านมา แล้วก็ผ่านไป' ตั้งแต่ต้นจนจบเป็นเหมือนมรสุม โหมกระหน่ำ เหลือไว้แต่เพียง เศษซาก ที่รอคอยการบูรณะ

เอกธิดามึนหัวเล็กน้อย กลับไปนั่งที่โต๊ะเพียงไม่นานนัก ก็มีเสียงชายหนุ่มดังขึ้นตรงหน้าเธอ

"คุณผู้หญิงครับ ให้เกียรติเต้นรำกับผมสักเพลงได้ไหมครับ" หนุ่มน้อยในชุดทหารเรือกาลาสีกล่าวชวน พร้อมโค้งตัวเล็กน้อยอย่างรู้ธรรมเนียม

                เอกธิดายิ้มตอบกลับไป "ยินดีเป็นอย่างยิ่งค่ะ" เธอตอบรับกลับไป น้ำแข็งที่ใครสัมผัส ว่าเย็นยะเยือก อุ่นขึ้นโดยโดยพลัน ไม่ผิดจากที่เธอเคยคิดเลยสักนิด ว่าภูเขาน้ำแข็งก้อนนี้มีชีวิต

รอบข้าง ในขณะนี้ ผู้คนต่างพากันเต้นรำ เหตุการณ์กลับสู่ภาวะปกติอย่างไม่น่าเชื่อ นี้ละความอนิจจังของชีวิต

 "ขอบใจนะ หนุ่มน้อย"  เธอกล่าวขอบคุณวายุกลางฟลอร์เต้นรำ พร้อมยิ้มเล็กน้อย เขาไม่ได้มีท่าทีได้ตอบกลับมา ยังคงนิ่งเฉยตามแบบฉบับ แต่เธอรู้ดีว่าความรู้สึกของเขาเป็นเช่นอะไร ทั้งสองเต้นรำต่อไปอย่างงดงามโดยไม่ได้เอ่ยคำได้ออกมาอีกเลย.....