[CS]HWT02 เจอกันอีกครั้งกับนักเรียน ม.5
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------


เนื้อหาในเอนทรีนี้สืบเนื่องและเกี่ยวข้องจาก

HWT02 เจอกันอีกครั้งกับนักเรียน ม.5

 

เนื้อหาในเอนทรีนี้เกี่ยวข้องกับ
- นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๕ ทุกคน /(น้องฮุย, น้องวินด์, ฟองคลื่น)


 

วันศุกร์ที่ 8 พฤษภาคม พ.ศ.2552 : เจอกันอีกครั้งกับนักเรียน ม.5

{}

                ‘วันนี้แล้วสินะ วันแห่งการเริ่มต้น ของฉัน ณ โรงเรียนแห่งนี้' เอกธิดาคะนึง ตอนนี้เธอย่างก้าวเขามาสู่ โรงเรียนมัธยมที่มีระบบการปกครองแบบพิเศษ กว่าที่เธอเคยเจอมา ดูน่าสนุก น่าค้นหา และท้าทาย ชีวิตการสอนของเธอ แต่ก็น่าหวั่นเกรงอยู่ไม่น้อย

                ‘คงเป็นธรรมดาของมนุษย์สินะ ที่มักจะหวาดหวั่นต่อสิ่งใหม่ ที่ยังไม่คุ้นเคย' เธอคิด และกวาดสายตาออกไปรอบโรงเรียนอย่างพิจารณา

                โรงเรียนแห่งนี้ช่างดูยิ่งใหญ่และไพศาล ต้นไม้สูงใหญ่มากมาย อีกทั้งดอกไม้นานาพรรณ ตึกเรียนที่โอ่อ่า สนามกีฬาที่กว้างขวาง อุปกรณ์การศึกษาที่พร้อมสรรพ เด็กนักเรียนที่นี้รับรู้หรือไม่ว่าตนเองนั้น มีโอกาสที่ดีกว่าเด็กอีกจำนวนมากมายที่ไม่ได้รับสิทธิพิเศษเช่นนี้ ความใหญ่โตของโรงเรียนนั้น บางครั้งก็ดูยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม แต่ก็ดูกว้างใหญ่อ้างว้างในบางครั้งคราว

                ใบไม้ไหวลู่ตามแรงลมที่พัดพา ผสมกลิ่นหอมอ่อนเย็นของพรรณไม้ ผมของครูเอกสบัดไหว ดอกไม้สีส้มร่วงลง พลิ้วสะบัดเป็นคลื่นไปตามลม หล่นลงบนมือของเธอ สิ่งนี้เปรียบเสมือนสัญญาณ บอกว่าทุกอย่างได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

{}

                แสงแดดยามเช้าทอแสงอ่อนลงมา สาดสีสวยงามผ่านช่องทางเดิน วันนี้เอกธิดาแต่งกายด้วยชุดสีน้ำตาลครีม แสงจากพระอาทิตย์ส่องผสมกับตัวเธอช่างกลมกลืนกับเธออย่างน่าประทับใจ เพริดแพร้วแพรวพราว

                เธอได้ยินเสียงเด็กนักเรียนดังลอดออกมาจากห้องเรียนด้านหน้า เพียงอีกไม่กี่ย่างก้าวเธอและนักเรียนก็จะได้พบกันอีกครั้ง

                 ‘มัธยมปลาย ต้นทางของชีวิตวัยรุ่น วัยที่มากล้นไปด้วยพลังงาน วัยแห่งการค้นหาคำตอบของชีวิต วัยแห่งความสับสน และต้องการความเข้าใจ' เธอเคยไม่กลัวเรื่องการสอน เพราะการสอนคนด้วยวิชาความรู้นั้นไม่ยาก แต่การสอนแล้วทำให้เป็นคนเต็มคน เป็นมนุษย์ที่ดีและมีความสุขนั้น ยากยิ่งกว่า การเป็นครูไม่ได้หวังต้องการเป็น ดุจดั่งพ่อแม่ ขอเพียงแค่เข้าใจก็พอว่าเขาต้องการอะไร นี้สินะสิ่งที่ยาก

                ทันทีเสียงร้องเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องเรียน เสียงคุยจ้อกแจ้กจอแจ ก็พลันซาลง จนแทบจะกลายเป็นความเงียบ

                ณ ตอนนี้เธอยินเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าชั้นเรียน "สวัสดีค่ะนักเรียนที่รักทุกคน" เธอทักทายนักเรียน พร้อมเดินไปยังกลางชั้นเรียน วาดสายตาส่งไปหาลูกศิษย์ทุกคน

                "นักเรียนทุกคนค่ะ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วออกไปที่สนามฟุตบอลกันค่ะ" เธอพูดพร้อมส่งยิ้ม และเดินนำออกไปยังสนามฟุตบอล

                นักเรียนหลายคนงุนงง อีกส่วนก็เฉยชากับท่าทีนี้ ไม่ว่าโดยเหตุผลได้ก็ตาม แต่สิ่งที่เหมือนคือตอนนี้ทุกคนกำลังทยอยกันลงไปที่สนาม

{}

                "บางคนอาจจะจำครูได้ บางคนก็จำไม่ได้ว่าครูเป็นใคร แล้วมาทำไม?" เอกธิดาสื่อสารกับนักเรียนของเธอที่หน้าสนามฟุตบอล นักเรียนทั้งหมดกำลังยืนจ้องมองเธออยู่ เหมือนกับต้องการคำตอบ ว่าพวกเขาลงทำอะไรกันที่นี้

                "วันนี้อากาศดี เหมาะมากกับการแนะนำตัว..." เธอหยุดพูดและส่งยิ้ม ช่วงเวลาเหมือนหายไป ทุกรอว่าประโยคปิดท้ายคืออะไร

                "ซึ่งกันและกัน" พูดจบครูเอกเดินออกไป ตรงกลางของสนามฟุตบอล ซึ่งห่างจากริมสนามพอสมควรแต่ก็ไม่ไกลเกินไปนักจากนักเรียน

                "สวัสดีค่ะ ดิฉัน นางสาวเอกธิดา แจ่มกรุณา ชอบอากาศเย็นสบาย ไม่ชอบคนที่ทำผิดแล้วคิดว่าสิ่งนั้นถูก มาที่นี่เพื่อมาเป็นครูสอนวิชาภาษาไทย ให้กับทุกคนที่โรงเรียนนี้ และตอนนี้อยากทานไอศกรีมรัมเรซิน ขอบคุณทุกคนค่ะ" เธอตะโกนจากกลางสนามเพื่อแนะนำตัวเอง เสร็จแล้วเธอก็ชูนิ้วชี้ขึ้นกลางอากาศ แล้วลากนิ้ววาดเป็นรูปหัวใจ จากนั้นก็ยกมือทั้งสองข้างมาประกบกันเป็นรูปหัวใจ พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจ และดีดนิ้วหนึ่งครั้ง เป็นการปิดท้ายการแนะนำตัว

 

EAK

 

                นักเรียนต่างพากันงงกับการกระทำของเธอ ครูคนนี้แนะนำตัวด้วยการตะโกนอยู่กลางสนาม ยัยครูคนเนี้ยนะเหรอที่จะมาสอน ภาษาไทยให้เรา นักเรียนต่างพากันสงสัยในตัวของครูคนใหม่

                เอกธิดาเดินกลับมายังริมสนาม "ตอนนี้ครู ก็ได้แนะนำตัวเอง กับพวกเธอทุกคน ได้รู้จักแล้ว"

                "และครูก็ต้องการรู้จักพวกเธอทุกคนเช่นกัน เหมือนที่ครูได้บอกเอาไว้ว่า เราจะมาทำความรู้จัก ซึ่งกันและกัน"

                "เราจะแบ่งกลุ่มกันออกไปแนะนำตัวกันที่กลางสนามฟุตบอล โดยแบ่งเป็นชุดและ ๑๐ คน ตามเลขที่ โดยเริ่มจาก เลขที่ลำดับสุดท้ายไล่ขึ้นไป"

                 "จำนวนกลุ่มที่เหลือในชุดสุดท้าย ที่มีไม่ถึง ๑๐ คน ก็ออกไปเท่าที่เหลือ โดยเราจะต้องแนะนำ ชื่อ นามสกุล สิ่งที่ชอบ และไม่ชอบ มาที่โรงเรียนแห่งนี้เพื่ออะไร และ ณ เวลานี้คิดอะไรอยู่"

                "แต่สิ่งสำคัญที่ขาดไม่ได้เลย ก็คือท่าประจำตัวค่ะ นักเรียนทุกคน แนะนำตัวเสร็จแล้วต้องจบด้วยท่าประจำตัวนะคะ" เธอพูดพร้อมส่งยิ้มให้นักเรียนทุกคน

                ทันทีที่ครูเอกกล่าวจบ นักเรียนต่างพากันส่งเสียงฮือฮากันดังระงม ราวกับผึ้งแตกรัง บ้างดีใจที่ได้ทำอะไรแปลกใหม่ บ้างก็ตกใจที่ต้องทำอะไรในแบบที่ไม่เคยทำ แต่บ้างก็หงุดหงิด ฮึดฮัด เพราะไม่สบอารมณ์กับกิจกรรมในครั้งนี้  

                "และนี้คือสิ่งคำคัญอย่างหนึ่งของการสื่อสาร ซึ่งก็คือการแนะนำตัวเอง ครูไม่ต้องการอะไรมากมาน ขอเพียงแค่พวกเธอตะโกนออกมา ครูก็พอใจแล้ว เริ่มได้ค่ะ"

                นักเรียนกลุ่มที่หนึ่งก้าวเดินออกไปยังกลางสนามพร้อมกัน คนแรกของกลุ่มเริ่มแนะนำตัวแล้ว

                เวลาผ่านไปพอสมควร นักเรียนแต่ละคนในกลุ่มต่างๆ มีพฤติกรรมที่แสดงออกมาหลากหลาย แตกต่างกันไปหลากหลายรูปแบบ เด็กหลายคนทำตามรูปแบบกิจกรรม อย่างตั้งใจ ผิดกับอีกหลายคนที่ทำไป ส่ง ๆ อย่างเสียมิได้

เด็กบางคนก็ต้องการกำลังใจ
                "ครูเยี่ยมมากค่ะ ลัลน์ลลิต ตะโกนออกมาดังๆ แบบนั้นดีแล้วค่ะ" ครูเอกตะโกนบอกกลับไปพร้อมรอยยิ้มไปที่น้องฟองคลื่น

แต่สำหรับบางคนความเชื่อมั่นเป็นสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด
                "ตะโกนออกมาเลยค่ะ พนมกร ครูรู้ว่าหนูทำได้" ครูเอกส่งยิ้มที่แนบความเชื่อใจไปให้น้องฮุย

หรือในบางครั้งแล้ว สิ่งที่เข้าต้องการจริงๆ คืออย่ามาวุ่นวายกับเขาก็พอ
                "ตามสบายนะคะรวินท์ จะทำหรือไม่ทำก็ได้ ครูไม่บังคับค่ะ" ครูเอกกล่าวออกไปด้วยใจจริง เพราะเธอไม่นิยมการบังคับฝืนใจใคร สำหรับน้องวินด์ก็เช่นกัน

                ตอนนี้นักเรียนทุกคนแนะนำตัวเองเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชั้นเรียนแรกของครูเอกธิดาใกล้หมดลงเต็มที เธอกำลังกล่าวสรุปแบบไม่เป็นทางการ

                "การสื่อสารสิ่งที่สำคัญคือการ เปิดใจ พร้อมที่จะตะโกนออกไปว่าฉันพร้อมแล้ว แล้วเธอละพร้อมไหม"

                "การแนะนำตัวเป็นจุดเริ่มต้นของ การสื่อสารระหว่างกัน มันไม่ใช้ทั้งหมดของการรู้ใจกัน แต่ก็ถือเป็นก้าวสำคัญ"

                "อันที่จริงแล้ว ที่ครูแนะนำตัวออกไปเมื่อครู่นี้นั้นยังไม่สามารถอธิบายความเป็นครู หรือนิสัยใจคอของครูได้ทั้งหมด แต่มันก็เป็นพื้นฐานเบื้องต้นในการทำความรู้จักกัน แต่ถ้าหากต้องการรับรู้ถึงตัวตนของครูมากกว่านี้ก็สามารถ เข้ามาสัมผัสได้เสมอ ตามแต่ที่ใจของพวกคุณทุกคนต้องการ"

                "เช่นเดียวกันหากครูต้องการที่สื่อสารกับ พวกคุณทุกคน ครูก็จะตรงเข้าไปค้นหา ให้ได้รู้จักกับทุกคนมากขึ้นกว่าเดิม"
                "ขอขอบคุณนักเรียนทุกคนค่ะ ที่ตั้งใจเรียน หากมีข้อสงสัย ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม สามารถเข้ามาสอบถามครูได้ตลอดเวลา ทั้งในเวลาเรียนหรือนอกชั้นเรียนค่ะ"  พูดจบครูเอกก็เดินออกไปจากสนาม ตรงไปยังห้องพักครู สายลมยามเช้าพัดผ่านตัวเธอ ผมพลิ้วสะบัดไปตามลม

{}

                เอกธิดานั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน เอนหลังไปเล็กน้อย เปลือกตาค่อยๆปิดลง พร้อมสูดอากาศเข้าไปเพื่อผ่อนคลาย แต่เธอกลับได้กลิ่นหอมละมุนลอยมา

                ‘หอมกลิ่นชา' เธอคิด พร้อมลืมตาขึ้น พลันเห็นแก้วชาร้อนควันฉุย วางอยู่บนโต๊ะของเธอ เรียบร้อยแล้ว

                ‘ใครกันนะ ช่างน่ารักมีน้ำใจเช่นนี้' เอกธิดายิ้ม พร้อมหยิบชาขึ้นจิบ และลงมือบันทึกการสอนที่ผ่านมาลงสมุดบันทึกการสอนของเธอ

                วันแรกกับการสอนที่โรงเรียนแห่งนี้ของเธอผ่านไปอย่างละมุนละม่อม  กรุ่นกลิ่นชา

 

TEACup

 


สรุป

-ครูเอกเข้ามาสอนที่นี้อย่างเป็นทางการ พร้อมกับความรู้สึกที่ดีกับสถานที่ใหม่แห่งนี้

-แค่เธอก็ยัง เธอเกรงนิดๆว่าเธอจะสอนในระบบมัธยมที่เรียกว่าเป็นวัยเริ่มต้นของวัยรุ่น วัยที่เปี่ยมพลังงาน และแปรปวน วัยที่ยังต้องชี้แนะอีกมาก ได้ดีหรือไม่ สอนนะได้ แต่สอนให้ได้ดีนี้สิ

-ครูเอก มาถึงในห้องแทนที่จะแนะนำตัวเองกลับ เรียกนักเรียนทุกคนลงไปที่ ข้างสนามกีฬา

-ครูเอก ให้นักเรียนรอที่ที่ข้างสนาม ส่วนเธอเดินออกไปยังอีกด้านของสนามฟุตบอล พร้อม..

-ตะโกนแนะนำตัวเองออกมา ให้นักเรียนทั้งหมดอีกฝั่ง ได้ยิน จบด้วยการโพสท่า

-ครูเอกเดินกลับมาพร้อม ให้นักเรียนทุกคน ทำแบบเดียวกับเธอ!!

-ก่อนจะเลิกคลาสเรียน เธอก็บอกกับนักเรียนถึงเรื่องการสื่อสาร

-ครูเอกได้รับชาร้อนปริศนาจากบุคคลไม่ทราบฝ่าย

-เอกธิดาจดบันทึกความรู้สึกที่มีต่อนักเรียนในครั้งนี้ลงบนสมุดบันทึกการสอนของเธอ


-จบเหตุการณ์ เจอกันอีกครั้งกับนักเรียน ม.5 -

ผู้ปกครองชวนคุย 

- ต่อไปจะพยายามให้มากขึ้น ขอบคุณทุกคน
- ผู้ปกครองทุกคนกรุณาตรวจสอบ ตัวละครลูกของท่านด้วย จักขอบพระคุณเป็นอย่างสูง

 

อ้างอิง

 


 

Comment

Comment:

Tweet

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด

ครูเอกขา ท่าโพสนั่นมันอารายก๊านนนนนนนน

เดี๋ยวเด็กๆก็นึกว่ามีซุปเปอร์สตาร์เกาหลีสาวสวยสุดฮอตพลัดมาเป็นครูสอนภาษาไทยหรอก 555

เป็นวิธีเริ่มการสอนแบบแปลกใหม่ไม่ซ้ำใครเลยจริงๆค่ะ

ชาปริศนาถ้วยนั้น... ใครชงมาให้กันนะ?

secret admirer?

รออ่านต่อไปด้วยใจระทึก...

#6 By irindel on 2009-10-17 02:02

เริ่มคาบแรกของครูเอกอย่างเป็นกันเอง และสนุกสนาน(สำหรับน้องๆบางคน) เชื่อว่าครูเอกได้คะแนนบวกในใจเด็ก ๆ ไปหลายคนแล้ว

ชาปริศนาจากใครกันหนอembarrassed

ขนาดทำท่าน่ารักยังดูสวยสง่าอยู่เลยนะคะconfused smile
ไม่น่าเชื่อ !!!!! ครูเอก ท่าประจำตัวคุ้นๆ
บี้ เดอะสตาร์สินะ 5555+
ครูเอกเป็นคาแรคเตอร์ที่น่าเล่นมากเลยค่ะพี่
โดยเฉพาะแนะนำตัว คลาสนี้ (แอบสร้างแรงอคติให้นังไอริสและนักเรียนหลายๆคนในม 5 ด้วยนะนี่นะ)

รออ่านต่อไปนะคะคุณพี่

#4 By x{ คุณหuู.ไosิส * on 2009-10-16 18:58

ท่าหากินผปค. นายน์เลยนะคะนั่น ท่าหัวใจอ่ะ
แบ๊วสุดๆ เลยค่ะครูเอก น่ารักมาก

การสื่อสาร...เป็นบทเรียนที่ดีจังเลยค่ะ ^^

#3 By ๐Nine๐ on 2009-10-16 02:24

น่ารักจังค่ะครูเอก

แอร๊ยยยย

ว่างๆแวะมาเยี่ยมเด็กม.4 บ้างนะ

*คิกๆ

ปล.ผปค ไวท์ ม.4 ค่า

(ขี้เกียจล็อกอิน 55) question

#2 By olive on 2009-10-16 02:11

เห็นภาพประกอบแล้วอดยิ้มไม่ได้เลยค่ะ confused smile
คุณครูเอกน่าัรักมากเลยค่ะ

#1 By Airin on 2009-10-16 01:47